Annars er hún í málræktarátaki um þessar mundir og orðin sallast inn. Þetta felst að töluverðu leiti í því að hún bendir og ég segi henni heitin og hún velur hvað hún tekst á við að herma eftir mér. Það gerist ekki endilega strax þó, hún á það til að draga þau upp úr pússi sínu þegar mikið liggur við eins og um daginn heima hjá ömmu S. Þar er forláta þýsk kúkúklukka sem hún benti á og sagði í fyrsta skiptið: Gukka! við gríðarlegan fögnuð viðstaddra. Þetta þakka ég nú helst því reyndar að henni hefur tekist afar vel að nefna heitin á því sem fer í bleyjuna, meira að segja essin heyrast mjög vel í piss.

En að öðrum orðum ólöstuðum þá lærði hún orð núna fyrir skemmstu sem er það áhrifaríkasta hingað til; Nei. Og notar það óspart. Viltu koma uppúr baði? -NEI! Namminammi lýsi! -NEI! Nú áttu að fara inn að lúlla -NEINEINEI!!! En þetta þýðir þó að núna get ég átt smá samskipti við hana. Hún bendir í bókahilluna og segir Bökó og Bíbí og þá veit ég að hún vill bók með fugli í. Þar sem það útilokar kannski eina bók verð ég benda og hún segir Nei þangað til að rétta bókin birtist. Alveg magnað að mér finnst. Nú veit ég nákvæmlega hvað hún vill ekki, sem er góð byrjun þrátt fyrir að við séum ekki endilega alltaf sammála. Enda vona ég að hún komi ekki til með að herma alla hluti eftir mér, og haldi áfram að kunna að afþakka það sem hentar henni ekki.

Ég veit og veit og veit að hamingjan er hugarástand, en hann tekur af mér völdin hugurinn minn alltof oft, lætur mig halda að ég sé hann, lætur mér líða allskyns með því að bregða upp myndum sem ég hef annaðhvort dæmt sem vondar eða góðar. Eins og api í búri sem stekkur til og frá og geiflar sig allan með látum. Og ég fylgi með.

Ég er að læra til hamingjuástands. Það gengur misvel, en í dag fannst mér eins og mér hefði farið fram.

En þetta hafði tekist uppað einhverju marki allavega. Sá eldri sat lystarlaus og glaseygur í stól og hinn með störu að borða seríós. Ég spurði hann hvort hann hefði ekki sofið vel. 'Jú jú. Alveg þangað til ég vaknaði'. 'Svefninn er semsagt ekki góður akkúrat núna?' Spurði ég forvitin. 'Nei, aldrei verið verri... ' Hinn virtist hinsvegar hafa náð einhverjum árangri í að sofa með opin augun því það hreyfðist ekkert á honum fyrr en útidyrahurðin opnaðist og við góluðum einhverja skipun í áttina að honum.

En ég er ekki að kvarta. Ég hef alltaf þolað unglinga mjög vel, og mínir eru ekkert undanskildir. Þeir eru farnir að gera grín að mér og það finnst mér ákveðin frelsun; ég þarf ekki að vera skilyrðislaust með allt á hreinu, ég þarf ekki að hafa eins miklar áhyggjur af að þeir fyllist óöryggiskennd þú ég hafi ekki öll svörin. Þeir eru að fatta sig og ég verð að passa mig að þvælast mátulega mikið fyrir þeim með mínar hugmyndir um hvernig þeir eiga að vera... Þeir eru allavega og hafa alltaf verið uppspretta tækifæra fyrir mig til að bæta einhverju við mig og endurskoða mín viðhorf og hegðun. Stundum finnst mér eins og börnin mín séu að ala mig upp frekar en ég þau.

En þvílík hörmung. Afhverju þurfa allir erkitöffarar og súperhetjur að vera svona mannlegir allt í einu? Hann svaf ekki einu sinni hjá ofurkynbombunni og varð ÁSTFANGINN í alvöru?? Ég beið bara eftir því að hann pantaði sér grænmetisskot á barnum og snýtti sér í balsam-tissjú. Og svo voru öll dauðaatriðin svona raunveruleg, hann að kyrkja einhvern gæja alveg í 5 mínútur allur í blóði og kærastan fékk sturtutaugaáfall. Afhverju má 007 ekki bara vera yfirborðskenndur töffari með massa af ofuróraunsæislegu dóti sem drekkur mikið og sefur hjá án samviskubits?

Afhverju þurfa Súperman, Batman og Spiderman allir að vera komplexeraðir snillingar frá disfúnksjonal heimili, mjúkir gæjar sem bara lenda í því óvart að verða að verja heiður sinn og æru? Allar nýjustu myndirnar um þá vantar alla teiknimyndarlega tilvísun, þar sem ofurhetjan bara ótrúleg, fantastísk og má vera það. Ég hélt að það væri skilgreiningaratriði að Ofurhetja ætti að vera gædd óvenjulegum mætti og hefði yfirleitt mjög tvívíðan og fyrirsjáanlegan persónuleika, en kannski er ég að misskilja þetta.

Ég held að framleiðendur Heroes séu alveg að fatta þetta hinsvegar, húrra fyrir þeim.  

Þeir sem fá flest atkvæði verða ráðherrar, og þeir sem koma á eftir fá einhverjar formennskur í nefndum og sona. Má vera að sá 64. inn verði forseti Alþingis. Varamenn koma svo í röð á eftir. Svona veljum við og höfnum, allt eftir smagogbehag, og þetta fólk veit hreinlega fyrirfram hvað flestir vilja í öllum veigamestu málunum. Þetta finnst mér afar lýðræðisleg aðferð sem þó stuðlar að róttækum breytingum á flokkakerfinu, ákvarðanatökuferli ráðamanna og eykur vald hins almenna kjósanda svo fátt eitt sé nefnt.

Ég hef nefnt þetta við fólk en engin hefur sagt: 'nei, Ágústa mín, þú ert náttúrulega klikkuð að halda fram svona vitleysu!'. Ekki nokkur maður.

Þessvegna eru sumir hræddir við Gribbuna.

Lifi Gribban!

Ég er ekki að halda fram að stjórnmál séu almennt mannskemmandi, bara gamaldags eins og þau eru praktíseruð ennþá. Ég held nefnilega að það úreldist bráðum sem aðferð að viðhalda antagonísku sambandi við aðra. Það skapar nefnilega hringavitleysu sem hindrar öll eðlilegheit, fólk verður að brynja sig og fela, réttlæta sig og drulla yfir aðra. Slæmt fyrir þroska. Ég held því fram. Við erum alltof oft að gefast upp fyrir eigin ótta.

Ekki það að ég hafi svörin, mér finnst bara þess virði að spyrja hvort þetta geti ekki verið öðruvisi, hvort ekki sé komin tími á þróun... Það eru nefnilega til ákveðnar grunnreglur sem lúta að lífinu öllu, og ég er sannfærð um að ef við finnum út hverjar þær eru og lærum að fylgja þeim í stað þess þykjast stjórna, þá hættir kaósið.

Ókei, soldið hippalegt. En satt. Held ég.

En í morgun var smá ræfill í honum sem fór stækkandi, þangað til hann kúrði sér í fósturstellingu í stól inní stofu og hvíslaði að 'það væri eitthvað mikið að sér...' Ég náttúrulega brást við með því að hella sjóðandi heitu vatni í skál með dropa af Eucalyptus úti og flutti hann veikburða að henni og sagði honum að anda vel að sér. Hann fór að anda, en svo hætti hann að geta andað. Greip í handlegginn á mér og reyndi að soga að sér lofti með miklu ískri og harmkvælum. Ég hélt fyrst að hann væri að fíflast í mér, ekki alveg úr takti fyrir hann, en þegar hann var farinn að hvítna og svo blána varð mér ekki um sel. Ég þaut í símann og fann sterka óraunveruleikatilfinningu hellast yfir mig þegar ég valdi 112, eins og ég fylgdist með sjálfri mér úr fjarska.

Ég reyndi að rifja upp fyrstu hjálp, en þar leyndist ekkert sem ég gat notað, ég bara panikkeraði. Á meðan maðurinn minn lyppaðist fram á borðið í andnauð, kaldsveittur með tóm augu, gat ég ekkert gert fyrir hann. Ég orðin virkilega skelkuð, stóri sterki minn barðist máttvana fyrir hverjum andadrætti með hrikalegum soghljóðum og ég var farin að skæla þegar mér var svarað. Ég útskýrði alvöru málsins og áður en 3 mínútur voru liðnar voru mætt inn á gólf til okkar 5 manns í gulum göllum. Þá hafði hann hjarað aðeins við, en sagðist vera allur dofinn og var greinilega ekki alveg í sambandi, rennsveittur og náhvítur var hann lagður í sófann og allskonar græjur festar við hann. Ekkert fannst að honum, þó hann virtist hressast aðeins við að fá súrefni.

Þannig að honum var ekið á slysó. Þar fór smá saman að brá af honum mesta slenið og öll möguleg próf gerð aftur og meira til. Hann fór inn um 2 leitið og lá í rúmi með slöngur og nálar í sér þangað til rétt fyrir 8. Þá úrskurðaði læknir að hann væri með inflúensu. Svona sem gamalt fólk deyr úr. Ekki bara flensu. Það veit engin afhverju hann hætti að anda og dofnaði, það var allavega ekki Eucalyptus dropinn:) Þannig að við verðum bara að vona að þetta gerist ekki aftur...

Ég er svo þreytt og glöð núna. Við erum saman heima með krökkunum og hann fær ðe rojal trítment. Svona atvik setja konu í samband við raunveruleikann. Ég er þakklát fyrir að okkar áminning var svona meinlaus þegar allt kom til, og ég ætla að láta þetta hafa áhrif á mig til hins betra. En fyrst held ég að ég þurfi að vera lítil í smá stund.

Það gleður mig þessvegna ómælt að þetta verk stóð undir yfirvöxnum væntingum mínum og ríflega það. HD er bara snillingur, sýnir hvar mörkin líggja með því að labba yfir þau þvers og kruss og kemst algerlega upp með það. Ómótstæðilega óþekkur. Mæli með Legi, fáránlega fyndið og beitt.

Það var ekki fyrr en löngu seinna sem ég áttaði mig á furðuleika málsins. Ég er að hugsa um að fara aftur á morgun til að gá hvort hann sé þarna enn. Ég held nefnilega að jafnvel hafi hann í raun verið afturgengin ruslakall sem átti verkum ólokið hérna megin. Eða kannski eftirlegukind atvinnumótmælenda ofan af hálendinu sem hefur vetursetu í gámnum og heldur sér við með að terrorisera húsmæður í vesturbænum? Eða var þetta kannski bara falin myndavél?

Mér stendur alls ekki á sama. Því það getur ekki átt sér eðlilegar skýringar að það standi maður í gámnum allan daginn að segja fólki til afþví að gámurinn lekur. Ég neita að trúa því að hluti framlaga til Rauða Krossins fari í laun þessa pirraða manns í stað þess að skipta um gám. Eða setja upp skilti. Nówei.

Hvernig ætli starfsauglýsingin hafi annars hljómað...? ' Vanan mann vantar í gám. Má reykja, ómannblendni æskileg, má ekki þjást af innilokunarkennd.'

Það er ekki eins og ég hafi of lítið að gera, en sum mál bara verða að hafa forgang.

Einkenni hans lýsa sér í því að skömmu eftir fyrsta barnsburð fær konan á heilann að hún eigi að sinna sjálfri sér og fjölskyldu sinni af ýtrustu kostgæfni; vera búin að missa meðgöngukílóin 10-20 innan 6 vikna, elda og baka lífrænan mat, fara í ræktina, halda matarboð, klára ritgerðina, vinna heima í tölvunni, hafa sterkar skoðanir á stjórnmálum, halda úti heimasíðu, hugleiða, halda minimalísku heimilinu óaðfinnanlegu, strauja samfellurnar og fá raðfullnæginar svo fátt eitt sé nefnt. Þessar hugmyndir sem hefjast í barnsburðarleyfi ágerast og aukast eftir því sem barnið eldist og/eða börnunum fjölgar, og áherslur geta aukist á einstaka þætti eins og frama í starfi eða útlit.

Þegar konunni ekki tekst að sinna öllum þáttum sem hún telur vera forsendur hamingjunnar fer að bera á því sem kallað er á fræðimáli  'Ekki-Nógu-Góð-Hugmyndir' en þá fer konan að sjá í hverju horni og hjá öllum öðrum óunninn afrek og verkefni sem hún ætti að vera að sinna ef hún bara væri nógu dugleg og drífandi. Þetta veldur vanlíðan sem konan bregst við með því að setur sér enn háleitari markmið sem enn erfiðara er að ná, og myndast þá vítahringur ranghugmynda sem skilgreina sjúkdóminn og nefndir eru lauslega hér að ofan.

Sjúkdómurinn er ekki talin lífshættulegur, en hefur úrslitaáhrif á líðan konunnar og möguleikum hennar til að ná andlegu jafnvægi og setja sér raunhæf markmið. Rannsóknir eru allar á frumstigi, en tilurð hans talin útskýra a.m.k. að hluta gríðarlega aukningu í þörf á gæslurými barna, en eitt einkenni sjúkdómsins er að konan telur að hún sýni dugnað sinn best i því að vinna úti allan daginn og hugsa að megninu til um heimilið og börnin líka. Óaðfinnanlega.

Talið er að flestar konur finni fyrir einkennum sjúkdómsins að einu eða öðru leiti einhverntíma á ævinni, en greining hans er enn mjög á reiki þar sem hann er í eðli sínu lævís og sjúklingarnir lítt til þess fallnir að greina merki hans sjálfar. Meðferð er engin, en líklegt þykir að gott sé að reyna af fremsta megni að kynnast sjálfri sér og þróa með sér tornæmi á tískutrend og markaðsetningu æskilegra persónueinkenna kvenna.

Hann hefur suðað í mér 'að stinga sig' í heila eilífð (ath undirrituð er nálastungufræðingur) og ég hummað það frammaf mér jafnlengi í skjóli þess að hann er stálhraustur náungi. Þangað til hann heyrði mig lýsa því fjálglega í símann við einhvern að sjúkdómur þyrfti ekki að vera til staðar, nálastungur væru tilvaldar til að magna upp og jafna út lífsorkuna osfrv... Hann stökk á þetta, og í kvöld rann stundin upp að hann yrði stunginn. Hetjan sat stóreyg þegar ég dró nálarnar upp með leikrænum tilburðum, kyngdi svo og tilkynnti að ég þyrfti ekkert að gera þetta ef ég vildi það ekki. Ég ákvað að gera drengnum það ekki að leyfa honum að gungast útúr þessu, en stakk hann bara með fínustu nálunum mínum mjög grunnt og laust og stutt, sem var auðvitað ekkert sárt. Hálfsá eftir því, hann uppveðraðist svo yfir eigin karlmennsku að hann vildi helst að ég færi að pikka nálum í olnboga og enni, og spurningaflóðgáttirnar opnuðust sem aldrei fyrr. Þannig að fyrir liggur fyrirlestur um kínverskar lækningar þvi hann 'langar að vita allt um þetta en veit bara ekki að hverju hann á að spyrja'... Blessað barnið hefur ekki hugmynd um hvað hann er að kalla yfir sig.

Hinn, þessi 14 ára og ég fæddi sjálf, varð fullorðinn í dag held ég. Hann tilkynnti okkur H um daginn að hann ætlaði að fara að vinna í bakaríi annanhvern laugardag frá sjö til fimm, hann þyrfti að læra að vinna og græða í leiðinni pening. Jessör. Þetta kom gersamlega flatt uppá mig, í ljósi þess að hann þarf 6 vikna tilhlaup til að taka til í herberginu sínu, og vera hárrrétt upplagður til að orka að sópa undan rúminu skítugu nærbuxunum. Mér fannst hæpið að vinnugleðin myndi fleyta honum í gegnum 10 tíma kruðerísvakt. Ég heyrði mig segja; 'Við skulum ræða þetta mál aðeins..' og fannst ég vera mjög fullorðin og ábyrg.

Sannleikurinn er hinsvegar sá að ég hef antípat á vinnuþrælkun barna sem viðgengst á Íslandi. Ég sjálf vann alltaf öll sumur frá 10/11 ára aldri, rakaði inn seðlum þegar ég var orðin unglingur og drakk, reykti og keypti föt fyrir það allt í anda eitís velmegunarflipps. Mig langar ekki til að mínir krakkar missi af bernskunni afþví þau verða að eignast nýjasta ipodinn. Sem betur fer er maðurinn minn sammála mér, allt röfl um að 'börn eigi að læra að vinna' finnst okkur vera mjög sorrý afsökun fyrir því að þröngva þeim inní neysluklikkunina sem fyrst, hangandi föl og fálát við búðarkassana til að eiga fyrir drasli sem kallar á meira drasl. Þau eiga að leika sér og vera blönk, við eigum ekki að svipta þau ábyrgðarleysinu svona snemma.

Við ákváðum eftir spjall og vangaveltur með stráksa að hann hefði nokkuð til síns máls; við skiljum vel að hann langi í svolítið meiri vasapening en hann fær hjá okkur, og það er ekkert slæmt við það að 'læra að vinna'. Það er hinsvegar eðlismunur á því hvort hann er að læra eitthvað sem kemur honum til góða í framtíðinni og tekur ekki frá honum megnið af dýrmætum frítíma, eða hvort hann afplánar langdreginn leiðindi sem engu skila nema peningum í vasann. Útúr þessu kom soldil snilld, við ákváðum að bjóða honum að skúra hjá mér stofuna og ráðast í að gera valinn Exel verkefni sem hann fengi borgað fyrir að leysa af hendi. Margar flugur slegnar í einu; drengurinn vinnur svona 2-3 tíma á viku, og lærir að skúra og taka ábyrgð og setja upp töflur undir farsælli leiðsögn mömmu og stjúpa, ég þarf ekki að eyða tíma í þrif á stofunni og H lærir á Exelinn af drengnum... betra gæti það ekki verið ha?

Semsagt, þetta hófst í dag. Drengurinn skúraði stofuna mína undir strögnu eftirliti, þurrkaði af og þreif klósett með stæl, mamma hans bara varð að viðurkenna að hann réði alveg við verkefnið og meira til. Eftir kvöldmat fóru þeir feðgarnir út og við mæðginin vorum eftir heima. Ég trillaði erfðaprinsessunni 16 mánaða í bólið og þegar ég kom fram var sonur minn búin að ganga frá eftir mat. Óumbeðinn. Aleinn. Mér tókst að sleppa því að fara flikkflakk af gleði um stofuna (kannski öllum fyrir bestu) en bara rétt svo, ég hrósaði honum eins virðulega og hæfir að hrósa fullorðnum manni fyrir einföld verk, því ekki vildi ég tala niður til hans og eiga á hættu að hann leggði niður störf af þessu tagi. Hann yppti bara öxlum og sagði 'no problemo'...  Hann var ánægður með að hafa unnið í dag, hann finnur til sín og hefur efni á því. Alltaf gott þegar hlutir heppnast.

 Sit við nýja risaborðið mitt og bíð eftir manni og syni sem eru á leið heim frá KEF; sonurinn (stjúp- reyndar en er orðin svo mikið minn) kominn heim frá móður sinni í útlöndum nær, og átta mig á því að við erum faraldsfjölskylda mikil. Fluttum frá útlöndum til hálfs fyrst, svo alveg en ekki alveg öll, en erum óðum að skríða á land hérna megin.... úff hvað ég er sátt við hvað allt er að falla í skorður. Eða hvað? Er ekki kraumandi undir niðri óttinn við að núna sé allt dottið í leiðinlegt dúnalogn; regluleg hrynjandi, fyrirsjáanleg framtíð, brá soltið þegar ég áttaði mig á því að ég er búin að skipuleggja og borga sumarfríið með familíunni. Og á hugsanlega fyrir því líka??! Hippastemmningin öll að sogast uppí ryksuguróbótinn. En, mér til málsbóta þá er ég komin í búddahóp og er að læra að kyrja. Það bjargar þessu smá.